Je Uitvaart Niet Geregeld Hebben Is Een Lastig Geval

Sharing is caring!

Stel je voor dat je het proces van de bevalling verdraagt als je niet wist dat je zwanger was en dacht dat je ziek was en veel pijn had. Een uitvaart is het laatste waar je aan denkt. Het zou veel beangstigender zijn dan als je wist, en al vele maanden wist, dat je op het punt stond een proces in te gaan die ‘baren’ heet. Je zou je zoveel meer op je gemak voelen als je had geleerd wat je zou verwachten van het proces.

Dit valt een beetje te vergelijken met het te laat regelen van je uitvaartverzekering. Dit soort zaken moet je vooraf goed geregeld hebben.

Als je wist hoe je jezelf lichamelijk, mentaal, emotioneel en spiritueel moest voorbereiden, zou het meer op een reis lijken en minder op een ziekte. Stel je voor dat je jezelf op alle niveaus van middelen voorziet, zodat je je zo uitgerust voelt als je zou kunnen zijn om het onbekende terrein van fysieke, emotionele en mentale veranderingen die zouden kunnen volgen, aan te pakken.

Op Elk Niveau Van Ons Wezen Hebben We Een Doel

Het is hetzelfde met de dood. Zowel de vreugde als de uitdagingen op elk niveau van ons wezen hebben een doel voor hen als we deze drempel overschrijden. Net als bij de geboorte, kan de overgang van sterven en rouwen productief en creatief zijn. De manieren waarop je dit ‘in iets doodgaan’ ziet, of dat nu bevalling, dood of verdriet is, hangt af van je overtuigingen. Is de dood een bevrijding van de ziel, bijvoorbeeld een mogelijkheid tot zelfverwerkelijking, eenvoudigweg een terugkeer van het fysieke lichaam naar zijn samenstellende elementen? Waar gaat dat allemaal over voor jou? Welke betekenis heeft het? Is verdriet ten koste van alles een onwelkome emotie? Of is het een noodzakelijk onderdeel van een gezonde mens te zijn, een overgangsrite die leidt naar een dieper weten van onszelf en daarbuiten?

U Denkt Aan De Dood Van Een Ander, Maar Hoe Met Je Eigen Dood?

Het is misschien niet voor de hand liggend of vertrouwd, maar er zijn manieren om ons voor te bereiden op het einde van deze fysieke incarnatie, of dat nu onze eigen dood is of die van iemand die dichtbij ons staat. Evenzo zijn er routes om onszelf te bedruipen om te rouwen en om door de processen van verdriet te navigeren. We kunnen dit met vertrouwen doen, dat we creatieve en authentieke paden kunnen vinden die ons dienen. Angst om met de dood en verdriet geconfronteerd te worden, houdt ons klein en vast in het leven – we vrezen niet het verlies … van onszelf … van anderen … maar dat we niet in staat zullen zijn om de verliezen aan te pakken, dat ze ons zullen uitputten en ons degraderen in sommige manier.